تصاویر ورزش رزمی ووشو (محمد اکبری)
متن چهار زبانه به نقل از سایت ویکیپدیا (دانشنامه آزاد)

ووشو شائولین (ورزش های رزمی چینی)
ووشو (به انگلیسی: ‎wushu ‏) (به چینی:  武術) به هنرهای رزمی کشور چین گفته می‌شود که در آن انواع مختلف حرکات جهت سلامتی جسم و روح و دفاع از خود در نظر گرفته شده ‌است. در چین باستان از هنرهای رزمی برای دفاع از سرزمین یا خود یا خانواده از دشمنان، راهزنان و غیره استفاده می‌شد.
امروزه ووشو بصورت یک ورزش استاندارد جهانی به مردم جهان ارائه شده ‌است و فقط منحصر به کشور چین نیست و مردم کشورهای مختلف برای بهره گیری از خواص طبی وشرکت در رقابتهای قهرمانی این رشته ورزشی را تمرین می‌کنند.
هنر رزمی ووشو بطور کلی در مسابقات در دو بخش ارائه می‌شود:
   1. زمینه تالو (اجرای فرمهای سنتی چینی بصورت زیبا به همراه حرکات آکروباتیک)
   2. زمینه سانشو (مبارزه آزاد بر روی سکو با استفاده از دستان و پاها و زیرگیری)
سه سبک اصلی ووشو چانگ چوان، نان چوان وتای چی چوان می‌باشد. درمسابقات بین المللی فرمهای استاندارد وحرفه‌ای از این سبکها اجرا میشود. چانگ چوان یک سبک شمالی است و واژه چانگ چوان به معنی مشت بلند می‌باشد. در این سبک از حرکات بادستان و پاهای کشیده و حرکات زیبای آکروباتیک استفاده می‌شود. نان چوان یک سبک جنوبی است و بیشترحرکات آن انفجاری و با سرعت است و نمایان گر درگیریهای نزدیک می‌باشد. تای چی سبکی است که بر پایه انرژی چی بنا شده است و به تقویت بدن هم از نظرجسمی و هم از نظر روحی می‌پردازد. در این سبک حرکات آرام همراه با تنفس اصولی انرژی بدن را تنظیم می‌کند.

中国武术

维基百科，自由的百科全书
中國武術是中國传统文化的重要一環。兩廣人稱為功夫，民國初期簡稱為國術（後為中央國術館正式採用之名稱）；被視為中國文化之精粹，故又稱國粹。由於歷史發展和地域分佈關係，衍生出不同流派。中國武術主要內容包括搏擊技巧、格鬥手法、攻防策略和武器使用等技術。當中又分為理論和實踐兩個範疇。從實踐中帶來了有關體育、健身、和中國武術獨有之氣功、及養生等重要功能。理論中帶來了不少前人之經驗和拳譜記錄。因此，它体现中华民族对攻防技击及策略上的理解。加上經驗上積累，以自立、自強、健體養生為目標的自我運作，練習套路时顯示出身體動作之優美姿態。中國武術往往帶有思想冶鍊的文化特徵及人文哲學的特色、意義，對現今中國的大眾文化有著深遠影響

Wushu

Este artículo trata acerca del Wushu como deporte. En relación al significado literal del término Wushu, véase wushu (término).
El Wushu conocido también como wushu moderno o wushu contemporáneo es a la vez un deporte de exhibición y de contacto, derivado de las artes marciales de China. La International Wushu Federation (IWUF) convoca los Campeonatos Mundiales de Wushu cada dos años; el primer Campeonato Mundial se realizó en 1991 en Pekín. El Wushu se compone de dos disciplinas: Taolu (rutinas) y Xanda (combate).
La rutinas de Taolu son patrones de ejercicios y maniobras de carácter gimnástico, basados en las Artes marciales de China en base a las cuales se juzga a los competidores y se les asigna una puntuación según unas reglas específicas. Las rutinas comprenden movimientos básicos (posiciones, patadas, puñetazos, equilibrios,saltos y giros) relacionados con algún estilo tradicional de arte marcial chino y pueden ser modificados en orden a demostrar una mayor habilidad de tipo gimnastico (Nandu). Las rutinas abarcan varias disciplinas, ya sean con armas como: palo (gunshu), sable (daoshu), lanza (qiangshu), espada (jianshu),etc, o sin armas o rutinas de exhibición de mano vacía, individuales y en grupo (chang quan, nan quan, duilian, etc). Las formas de competición pueden variar en su duración entre 1 minuto 20 segundos para los estilos "externos" (duros) hasta 5 minutos para los estilos "internos" (suaves).
Como deporte tradicional,el wushu forma parte de la herencia cultural del pueblo chino que lo ha venido enriqueciendo a través de siglos. Con sus movimientos elegantes y efectos saludables. cabe destacar el el deportista olimpico, Oscar Quijada Seher, con la edad de 13 años a logrado grandes efectos en la historia del wushu
Su origen se remonta a tiempos prehistóricos,cuando nuestros antepasados usaban todavía instrumentos de piedr y madera que les servían a la vez como armas frente al ataque de las fieras o en las guerras tribales.Las experiencias adquiridas en los combates les hicieron comprender que para vencer al enemigo,no bastaban algunas armas buenas,eran necesario mejorar sus habilidades combativas mediante un entrenamiento intensivo en tiempos de paz.
Durante la dinastía Zhou (siglo XI-221 a.n.e, un deporte militar llamado Jiaoli (lucha)se practicó junto con la ballestería y la conducción del carro.
En el periodo de los estados combatientes (475-221 a.n.e.)surgieron numerosos estrategas que subrayaron la importancia del wushu para la formación d eun ejercito fuerte. Sunzi,el libro chino mas antiguo aún conservado sobre las artes militares señala: "Los ejercitos de combate contribuyen al fortalecimiento del estado físico de los soldados".
En aquella época,no pocas mujeres figuraron entre los destacados maestros esgrimistas. Una de ellas llamada Yuenyu,fué invitada por el emperador Goujian a formular sus teorias que fueron altamente apreciadas por sus contemporáneos y las generaciones posteriores.
En las disnastías Qin (221-a.n.e.) y Han (206a.n.e.-220)estuvieron en boga los torneos de Shuobo (Pelea) y Jiaodi. Para practicar Jiaodi,los contendientes se adornaban con cuernos vacunos en su cabeza.Además aparecieron dramas y danzas en las que con distintos tipos de armas incluidos espadones y alabardas,seguian las pautas predeterminadas como las rutinas para el wushu de nuestros días.
En la dinastía Jin (265-420) y las del Sur y del Norte (420-589)el wushu recibió la influencia del budismo y el taoísmo. Ge Hong (284-364)famoso físico y filósofo taoísta,integró el wushu con el Qigong(ejercicios de respiración),importante rama de la medicina tradicional china.Sus teorías acerca de la "acción externa e interna" del